wijnandsrade

//letter grootte //letter type //achtergrondkleur menu //kleur menu //kleur letters //target van de link //aantal aanwezige links ( moet gelijk zijn aan het nr aantal van de onderstaande links ) // naam en url van de link (voor het # teken de naam, achter het # teken de url ) //kan ook een pagina zijn // voor meer links gewoon een parameter kopieren, en nummer aanpassen van "anzahl" // voor meer links gewoon een parameter kopieren, en nummer aanpassen van "anzahl" // voor meer links gewoon een parameter kopieren, en nummer aanpassen van "anzahl" de="here" id="obj_293" name="obj_293">

Wijnandsrade

Over de oorspronkelijke burcht is weinig bekend. Zoals op de meeste plaatsen, is het huidige complex ontstaan uit het oprichten van een waarschijnlijk houten verdedigingstoren, boven op de nog aanwezige motteheuvel, vroeger ook omringd door grachten. Van hieruit is achtereenvolgens het bouwwerk "gegroeid". De motteburcht werd voor het eerst vermeld in de 12e-eeuw als verdedigingsbouwwerk boven op de motteheuvel, opgericht door Godfried II, zoon van Godfried I, heer van Schinnen. Hij was de eerste heer van R(h)ode. De naam "R(h)ode" is ontleend aan het gerooide en ontgonnen gebied, waarvan de gronden in cultuur werden gebracht. Sindsdien zijn deze lössgronden onafgebroken voor de landbouw in gebruik geweest. Enkele nakomelingen van Godfried van Rhode hadden de voornaam Winand. Ter onderscheiding van andere gebieden die "Rode" heetten, noemde men deze Heerlijkheid Herwinandsrode, later omgevormd tot Wijnandsrade. Een van de nazaten nam de naam van zijn moeder Maschereil aan. De ridders van Maschereil wisten zich op het slagveld te onderscheiden en mede door huwelijken en vererving steeg het geslacht in aanzien.

In de 16e eeuw ging het kasteel via huwelijk van erfdochter Maria met Wilhelm von dem Bongard over in diens geslacht. Wilhelm was een afstammeling van een oud Rijnlands geslacht met bezittingen in Paffendorf en Bergerhausen. Hun zoons Wilhelm en Werner erfden gezamenlijk de bezittingen. Na deling werd Wilhelm heer van Heijden en Werner I verkreeg de alleenheerschappij over Wijnandrade. Werner I begon in 1554 aan de voet van de motte met de bouw van een nieuw kasteel. De bouwwerkzaamheden duurden tot 1563. Hiervan is de westvleugel van het huidige kasteel bewaard gebleven. In deze vleugel bevindt zich de oorspronkelijke ridderzaal met een 16e-eeuwse schouw. Werner II volgde zijn vader op. Hij was gehuwd met Anna Catharina van Vlodrop, van wiens oom zij Luxemburgse bezittingen erfden. Ook kwamen ze in bezit van Terblijt en Rijckholt. Erfopvolger was hun zoon Wilhem II die echter tijdens de Dertigjarige Oorlog in 1631 als militair sneuvelde. De zuidelijke vleugel en de oostelijke vleugel werden in opdracht van baron Joseph Clemens von dem Bongard gebouwd tussen 1717 en 1719. Omstreeks 1726 werd de toegangspoort verhoogd en voorzien van een koepeltorentje met lantaarn.. Boven de toegangspoort middenin de zuidgevel werd het baroniewapen van Von dem Bongard aangebracht.

In 1794 kwam er een einde aan de heerlijkheid Wijnandsrade met de komst van de Fransen. De familie von dem Bongard bleef wel eigenaar van kasteel en hoeve, maar het bestuur van het gebied werd overgenomen door de Fransen, dat de commune Wijnandsrade instelde, de later gemeente Wijnandsrade. De bezitters verbleven meestal op het slot te Paffendorf. In Wijnandsrade werden ze wel vertegenwoordigd door een rentmeester. In 1872 stelden baron Ludwig en baronesse Melanie het kasteel ter beschikking aan de Duitse Jezuïetenorde die door de keizer uit Pruissen verdreven was. Ze vestigden in het kasteel een seminarie, dat spoedig een centrum van geloof en wetenschap werd. De paters vertrokken uit Wijnandsrade in 1910.

Ludwig baron von dem Bongard, de laatste van zijn geslacht, stierf kinderloos en vermaakte zijn bezittingen aan de neef van zijn vrouw. Deze neef Pius Wilderich graaf van Waldendorf kreeg toestemming van de Oostenrijkse keizer Franz Joseph II de titel Freiherr van Bongard te gaan voeren. Hij verkocht zijn bezittingen in Wijnandsrade in 1916 aan de Heerlense bankier Hubert Jozef Dupont, die het op zijn beurt vrijwel onmiddellijk door verkocht aan de pachter van de kasteelhoeve, Theodoor Joseph Hubert Opfergelt, die van 1905 tot 1929 burgemeester van Wijnandsrade was. Hij werd opgevolgd door zijn zoon Godfried Opfergelt. In 1928 kochten de pater Minderbroeders Conventuelen het kasteel en een college waar seminaristen werden opgeleid in vestigden. De hoeve met 58 hectare lanbouwgrond werd in 1959 verpacht aan de Stichting proefboerderij Wijnandsrade. Een ingrijpende restauratie in het begin van de jaren '80 maakte de hoeve geschikt als representatief centrum van de akkerbouw op de lössgronden. In 1967 vestigde zich ingenieursbureau Royal Haskoning in het kasteel dat ze hadden gekocht. Aangezien het gedeeltelijk leeg bleef staan, was verval onontkoombaar. De huidige eigenaar is sinds 1990 de Stichting tot Behoud van Kasteel Wijnandsrade en deze is in 1992 met een ingrijpende restauratie begonnen die inmiddels voltooid is. De ridderzaal wordt tegenwoordig onder meer gebruikt als trouwzaal. In het kasteel zijn appartementen ingericht, die door particulieren bewoond worden. Ook zijn er ruimten als kantoren en vergaderzaal in gebruik. Sommige gedeelten zijn voor het publiek toegankelijk. In de zomer wordt reeds 35 jaar in kasteel en kasteelhoeve het Cultuur- en Folklorefestival georganiseerd, dat bezoekers uit binnen- en buitenland trekt. Vanaf 2006 is de Stichting tot Behoud van Kasteel Wijnandsrade ook eigenaresse van de kasteelhoeve, zodat het gehele gebouwencomplex weer in eigendom is verenigd. Sinds 2008 wordt een vleugel van de kasteelhoeve gebruikt voor promotie, productie en groothandelsverkoop van Limburgse wijnen. Er is ook een proeflokaal en een terras.

Extra