sypesteyn

//letter grootte //letter type //achtergrondkleur menu //kleur menu //kleur letters //target van de link //aantal aanwezige links ( moet gelijk zijn aan het nr aantal van de onderstaande links ) // naam en url van de link (voor het # teken de naam, achter het # teken de url ) //kan ook een pagina zijn // voor meer links gewoon een parameter kopieren, en nummer aanpassen van "anzahl" // voor meer links gewoon een parameter kopieren, en nummer aanpassen van "anzahl" "here" id="obj_158" name="obj_158">

Sypesteyn

Het nu aanwezige gebouw is van de grond af nieuw opgebouwd door Jonkheer Catharinus Henri Cornelis Ascanius van Sypesteyn (1857-1937), de laatste mannelijke telg van zijn geslacht die in 1937 kinderloos stierf. Hij was er van overtuigd dat hier zijn voorvaderlijke slot had gestaan. Met gebruik van historische bouwmaterialen (waaronder middeleeuwse stenen van de Utrechtse Vredenburg en prachtige antieke deuren) moest het huis een eerbetoon worden aan het roemrijke verleden van de familie Van Sypesteyn, die op deze plek gewoond zou hebben. De Haagse jonkheer bouwde Sypesteyn tussen 1911 en 1927 niet met de bedoeling om er permanent in te gaan wonen. Van Sypesteyn bezat namelijk nog een passie en dat was het verzamelen van oude kunst en kunstnijverheid. Zijn leven lang kocht (en verkocht) hij alles wat hem de moeite waard leek: van oude bouwmaterialen tot porseleinen damstenen.

Catharinus Henricus Cornelis Ascanius van Sypesteyn werd in 1857 in Den Haag geboren. Vader Jan Willem en moeder Adriana Wilhelmina van Vredenburgh hadden dan al twee dochters. Henri bleef de enige jongen. In 1862 lieten de trotse ouders een portret van hun zoon schilderen. Henri’s moeder kwam uit de chique en rijke familie en was hofdame van koningin Sophie. Van haar erfde Henri zijn sterke wil en doorzettingsvermogen. En, na haar overlijden, ook veel geld. Uiteindelijk wist jhr. Henri van Sypesteyn in 1899 het terrein weer in zijn bezit te krijgen. Nadat hij in 1901-1902 de funderingen van het verdwenen kasteel had laten blootleggen, besloot hij over te gaan tot de herbouw van het kasteel. De jonkheer liet de stenen voor de herbouw van verre komen. Hij slaagde er in stenen te krijgen, die afkomstig waren van de verwoeste kastelen van Abcoude, Vreeland aan de Vecht en het Vredenburg te Utrecht. Tijdens de werkzaamheden, die in 1911 begonnen, wist de jonkheer het kasteel te behoeden voor de neo-gotische invloeden die in die tijd golden. In 1924 werd het kasteel als museum voor bezoekers opengesteld, al vóór dat het gereed was gekomen. Jammer genoeg moesten de bouwwerkzaamheden door financiële problemen in 1927 definitief worden gestaakt; hierdoor is het kasteel onvoltooid gebleven. Tien jaar later, in 1937, kwam jhr. Henry van Sypesteyn te overlijden, op 79-jarige leeftijd. Hij was de laatste mannelijke telg uit het geslacht van Sypesteyn. De stichting, waarin het kasteel intussen is ingebracht, is er in geslaagd het park rond het kasteel te vervolmaken. Het park telt meer dan 200 verschillende boomsoorten en men kan er verschillende tuinstijlen onderscheiden. Jonkheer van Sypesteyn was een deskundige op het gebied van tuinen en heeft verschillende publicaties op dit terrein het licht doen zien.

De jonkheer heeft niet alleen een kasteel met park nagelaten, maar ook een kasteelinventaris. Het kasteel is gevuld met bijzondere zaken, zoals schilderijen van bekende meesters, wapens, glaswerk, klokken, zilversmeedwerk en vele oude gebruiksvoorwerpen. Hoewel het gebouw eigenlijk geen woonvertrekken heeft, ademt het geheel toch een huiselijke en intieme sfeer waarbinnen de kunstvoorwerpen zijn gerangschikt naar stijl en samenhang. Zo wordt u meegenomen door de Middeleeuwen, Gouden Eeuw en Pruikentijd binnen een omlijsting van zo'n honderd geschilderde portretten van de familie Van Sypesteyn. Hiervan zijn de 17de-eeuwse portretten van bekende schilders als Moreelse, Van Miereveld, Van Mieris en Van Ravensteyn kwalitatief de beste. Door ze naast en tussen bijzondere 17de-eeuwse kasten en andere meubels op te hangen, is jonkheer van Sypesteyn erin geslaagd zijn familieleden, als het ware in de context van hun eigen tijd, in herinnering te houden.

Sypesteyn is ook bekend vanwege de fraaie verzameling Chinees en Loosdrechts porselein. Het Loosdrechts porselein is van hoge kwaliteit. Het werd rond 1780 gedurende een korte periode vervaardigd en is daardoor heel zeldzaam. In de zogenaamde Hoge Zaal, ingericht naar 18de-eeuwse stijl, ziet men een fraai gedekte tafel met delen van een 120-delig Loosdrechts eetservies dat volgens de mode van die tijd beschilderd is met vogels en bloemen. Elk bordje is verschillend in decoratie en daarmee uniek. Verspreid over drie kamers worden de geschiedenis en het vervaardigen van porselein aan het publiek uitgelegd.

Wanneer en door wie het oorspronkelijke kasteel precies gesticht is, is onduidelijk. Archeologische opgravingen wijzen op een stichtingsdatum ergens in de 15de eeuw. Het kasteel werd gebouwd in een laag gelegen moerasgebied waar het water doorheen sijpelde en dat daarom 'Ter Sype' werd genoemd. 'Sypesteyn' betekende dan ook 'het stenen huis in de Sijpe'. Helaas zijn de oudste registers, waarin de lenen van Mijnden zijn ingeschreven, verloren gegaan en kunnen we niet verder terugkijken dan 1572. In dat jaar werd ene Aert Abramsz van Sijpesteijn beleend met het goed. In 1589 staat het huis al als ruïne beschreven.

In 1664 koopt Cornelis Ascanius,van Sypesteyn uit Hillegom het leen dat al zijn naam draagt, voor 2600 gulden en noemt zich dan naast Heer van Hillegom ook Heer van Sypesteyn. Hij beschreef het huis als een ruïne maar knapte het meteen op. Hij sneuvelde in 1673 en in dezelfde tijd werd het herbouwde huis bij gevechten tussen het Franse leger en soldaten van Willem III zwaar beschadigd. Daarna werd het kasteel niet meer herbouwd. De grond werd aan boeren verpacht, die er vervolgens boerderijen op lieten bouwen. Uiteindelijk verkocht de familie van Sypesteyn het voormalige kasteelterrein in 1804 aan de bewoners van een van de boerderijen. Hoewel de Van Sypesteyns hun oude stamgrond hadden verkocht, bleven ze zich ervoor interesseren. Tijdens de hele 19de eeuw probeerden ze dan ook het terrein terug te kopen, maar steeds zonder succes. Uiteindelijk wist jhr. Henry van Sypesteyn (1857-1937) in 1899 het terrein weer in zijn bezit te krijgen. De rest is bekend.

Extra

Plattegrond beletage Sypesteyn