specials:
©2010 Guus
Pauwels
Disclaimer
bezoeker
Laatste update
21 maart 2012
Kasteelruïne Stein
Ondergenhouwseweg 14
5171 GW Stein
Provincie Limburg
|
Noorderbreedte Oosterlengte |
50° 57' 46.71" N 5° 45' 19.30" E |
Kasteel Stein is heden ten dage een ruïne. Het complex werd ligt ingeklemd tussen het dorp Stein en het Julianakanaal. Kasteel Stein is van oorsprong een mottekasteel. Het werd gebouwd op een natuurlijke verhoging in het landschap. Het complex bestaat uit twee delen: ”het bovenste slot” en “de nederhof”. Het “bovenste slot”bestaat uit de “witte toren”, een forse, ronde, donjon van mergelsteen, die van rond 1200 dateert. De toren heeft een doorsnede van 9,5 meter en een omtrek van 30 meter . Aan de voet van deze donjon bedraagt de muurdikte 3,25 meter . Later in de 13e eeuw werd er tegenover de donjon een kleine vierkante toren gebouwd. Van de vierkante poorttoren aan de noordzijde zijn slechts enkele restanten over. Weer later werd er een veelhoekige ringmuur om het binnenplein gelegd. Tussen de ringmuur en de donjon werd de grote zaal gebouwd, terwijl tegen de oostzijde van de ringmuur de woongebouwen werden opgetrokken. Van de grote zaal resteren alleen nog maar de tongewelfde kelderruimtes. In de 15e eeuw werd het kasteel verder uitgebreid met een neerhof, bestaande uit een rechthoekige toren met twee flankerende ronde torens. Van die torens is er nog één over, de zogenaamde 'Rode Toren.' Op de benedenverdieping van deze toren was vroeger de gevangenis. De huidige voorburcht, het 'Benedenste Slot,' werd in de 18e eeuw als woonhuis gebruikt, daar het kasteel zelf inmiddels onbewoonbaar was. Het kasteel was door een gracht van de voorburcht gescheiden en om deze laatste te bereiken diende men twee bruggen te passeren. Op de nederhof vlak achter de voorburcht bevinden zich thans links een landhuis uit 1840 en rechts de stallen die uit 1850 stammen. In 1921 werd de oostelijke vleugel van de voorburcht doorgetrokken tot in de oude gracht. De voorburcht en de daarachter liggende gebouwen werden eind 20e /begin 21e eeuw gerestaureerd en verdeeld in appartementen. De hoofdburcht werd geconsolideerd.
De eerste bewoner was Herman van Elsloo, die na een ruzie met zijn broer de burcht Elsloo verlaat en op een steenworp afstand van Elsloo deze burcht bouwt. Deze Herman werd bekend door zijn kruistocht naar het Heilige Land van 1218 tot 1220. Zijn zoon Arnold noemt zich als eerste, Heer van Stein. In 1390 sterft het oorspronkelijke geslacht van de heren van Stein uit, de titel gaat over naar Daniël van der Merwede, zij het dat deze titel nog wordt betwist door andere familieleden van de vorige heren van Stein.
Na Daniël komt zijn schoonzoon Willem van Brederode in bezit van het kasteel en vervolgens
de families Van Heinsberg, Van Bronckhorst-
Als tussen 1795 en 1815 een gravin Von Wickenburg genaamd alle aandelen van Stein opkoopt, wordt zij de nieuwe eigenaresse, maar haar zoon verkoopt het weer in 1828 aan de Luikse arts Joseph Dejaer. De volgende eigenaar wordt een Luikse rentenier, Edward Wauters. Hij verkoopt het landgoed in 1910 aan de barones De Villenfagne de Sorinnes.
In 1917 wordt het kasteel en het park opgekocht door een houtspeculant, die nadat een kapverbod werd afgekondigd voor het terrein, het complex verkoopt aan de Congregatie van de Missionarissen van het Heilig Hart. Vanaf die tijd breekt een periode van rust en vrede aan voor het kasteel. Het kasteel wordt in de volksmond meer en meer bekend onder de naam "Missiehuis".Op 1 november 1996 vertrokken de laatste leden van de Congregatie en werd het geheel een appartementencomplex.
