sparrendaal

//letter grootte //letter type //achtergrondkleur menu //kleur menu //kleur letters //target van de link //aantal aanwezige links ( moet gelijk zijn aan het nr aantal van de onderstaande links ) // naam en url van de link (voor het # teken de naam, achter het # teken de url ) //kan ook een pagina zijn // voor meer links gewoon een parameter kopieren, en nummer aanpassen van "anzahl" //kan ook een pagina zijn e="here" id="obj_156" name="obj_156">

Sparrendaal

Hoewel het geen door de Staten van Utrecht erkende ridderhofstad is, komt het toch voor in het Kastelenboek van de provincie Utrecht, vanwege de belangrijke rol in de geschiedenis. Sparrendaal is een buitenplaats gelegen in Driebergen, onderdeel van de grote gordel van landgoederen en buitenplaatsen genaamd “De Stichtse Lustwarande”. In 1642 kocht mr. Jacob van Berck, griffier van het hof van Utrecht een hofstede met landerijen. De hofstede werd vermoedelijk in 1672, gedurende de Franse Tijd, door brand verwoest. De gelijknamige achterkleinzoon van mr. Jacob van Berck liet in 1754 het nieuwe buitenhuis in Hollandse Lodewijk XV stijl bouwen. Aanvankelijk heette het Sper en Dal of Sper en Dael. In het blokvormige huis was de symmetrie erg belangrijk. De ingangspartij kreeg een omlijsting met decoraties en de moderne schuiframen werden hier toegepast. Het huis werd gebouwd op een prominente plaats midden op een bestaande schapendrift. Door die plaatsing kreeg het huis de belangrijke zichtassen, die als oprijlanen gingen dienen. Aan weerszijden van een voorplein werden twee bouwhuizen geplaatst, met o.a. de functie van oranjerie en koetshuis. In het interieur is de mode van het midden van de 18e eeuw terug te vinden in stucplafonds, die in de Lodewijk XV-stijl, ook rococo genoemd, zijn uitgevoerd en in de op linnen geschilderde behangsels. Omstreeks 1805 werd het dak van het hoofdgebouw verhoogd en werden beide bouwhuizen vergroot naar de achterzijde, waarbij er een verhoogde kap op kwam.

In 1805 kocht de uit West-Vlaanderen afkomstige Petrus Judocus van Oosthuyse het landgoed Sparrendaal. Onder andere was koning Lodewijk Napoleon in 1806 op doorreis naar Duitsland te gast op Sparrendaal. Van Oosthuyse stelde het oostelijke bouwhuis korte tijd ter beschikking als schuilkerk voor voornamelijk zijn katholieke werknemers. In de jaren 1809 en 1810 liet hij een nieuwbouwdorp met katholieke kerk bouwen. De nederzetting kreeg de naam Rijsenburg, dat later in 1818 een aparte, van Driebergen losgemaakte gemeente werd. In 1931 werd Rijsenburg weerd bij Driebergen gevoegd.

Van Oosthuyses kleinzoon Thomas van Rijckevorsel verkocht Sparrendaal in 1854 aan het bisdom Utrecht. Op het 30 hectare groot terrein werd een grootseminarie gevestigd en het huis zelf ging dienen als residentie van aartsbisschop Johannes Zwijsen. Vanaf 1884 verhuurde het bisdom het landhuis aan de familie van Vollenhoven. In 1954 kwam Sparrendaal in het bezit van de gemeente. In de jaren van 1957 tot 1964 vond een restauratie plaats onder leiding van J.B. baron van Asbeck, waarna het huis dienst ging doen als raadhuis. Na nieuwbouw van een gemeentekantoor in 1974 fungeert Sparrendaal alleen nog voor raadsvergaderingen, recepties en huwelijken. De openbare bibliotheek en VVV-kantoor waren enkele jaren gehuisvest in het westelijk bouwhuis. Het seminarie sloot al in 1968 en het gebouw werd in 1984 gesloopt.

Uiteindelijk werd Sparrendaal in 2000 voor fl. 1,- verkocht aan vereniging Hendrick de Keyser, die het opnieuw restaureerde (2000-2002). Op 9 december 2002 werd door Mr. Pieter van Vollenhoven de heropening verricht van de buitenplaats Sparrendaal. Eén van de laatste bewoners van het huis was Maurits van Vollenhoven, een verwant van Mr. Pieter van Vollenhoven.

Extra