slotzuylen

//letter grootte //letter type //achtergrondkleur menu //kleur menu //kleur letters //target van de link //aantal aanwezige links ( moet gelijk zijn aan het nr aantal van de onderstaande links ) // naam en url van de link (voor het # teken de naam, achter het # teken de url ) //kan ook een pagina zijn // voor meer links gewoon een parameter kopieren, en nummer aanpassen van "anzahl" // voor meer links gewoon een parameter kopieren, en nummer aanpassen van "anzahl" // voor meer links gewoon een parameter kopieren, en nummer aanpassen van "anzahl" // voor meer links gewoon een parameter kopieren, en nummer aanpassen van "anzahl" // voor meer links gewoon een parameter kopieren, en nummer aanpassen van "anzahl" dCode="here" id="obj_154" name="obj_154">

De precieze datum van stichting van slot Zuylen is niet bekend. De oudste vermelding van kasteel Zuylen is van 1247. Een oorkonde uit 1265 vermeldt een "Heer Henrick van Suilen en Anholt, ridder, heer van den Huize Zuylen op de Vecht". Zijn zoon Steven sluit vijftien jaar later een verdrag met graaf Floris V. Het moet Henrick of Steven zijn geweest die een stenen woontoren liet bouwen op de plaats van het latere Slot Zuylen. Het kasteel bestond toen uit niet meer dan een rechthoekige donjon van 10 bij 11 meter met 2.70 dikke muren. De fundamenten zijn teruggevonden bij een restauratie en nu nog opgemetseld terug te vinden in het terras.

In 1380 stierf het geslacht van Zuylen uit met de dood van Frederick van Zuylen. Een van zijn zussen, Eleonora erfde de Stichtse bezittingen. Zij was in 1372 getrouwd met de Zeeuwse edelman Van Borselen, waardoor de bezittingen van Van Zuylen toeviel aan het geslacht Van Borselen. De bekendste exponent van dit geslacht was Frank van Borselen, de kleinzoon van Eleonora die in 1422 kasteelheer werd. Frank streed tijdens de Hoekse en Kabeljauwse Twisten , aan de zijde van de Kabeljauwen tegen de Hoeken van de gravin van Holland, Jacoba van Beieren. Dit leidde o.a. tot een beleg van kasteel Zuylen door de Hoekse burgers uit Utrecht. De Hoeken namen het slot in en maakten het met de grond gelijk. Later huwde Frank van Borselen in het geheim zijn vroegere vijand. Dit was tegen het zere been van hertog Philips van Bourgondië, die er belang bij had dat Jacoba kinderloos zou blijven zodat hij haar als graaf van Holland, Zeeland en Henegouwen kon opvolgen. Philips liet Frank in slot Rupelmonde gevangen zetten en ontnam Jacoba haar bevoegdheden. Nadat Jacoba van haar rechten had afgezien kregen ze alsnog toestemming van de hertog om te huwen. Jacoba overleed in 1436 op kasteel Teylingen. Frank stierf pas in 1471.

Met de herbouw van het verwoestte kasteel werd ruim een eeuw gewacht, tot in 1511 graaf Willem van Rennenberg door huwelijk in bezit kwam van Slot Zuylen. Hij besloot het kasteel weer op te bouwen. Toen kreeg het kasteel de typische rechthoekige vorm van een ridderkasteel met hoektorens, grachten en een ophaalbrug. In 1536 werd het slot door de Staten van Utrecht officieel erkend als ridderhofstad. Willem bleef op het kasteel wonen tot aan zijn dood in 1545.

Door vererving werd in 1665 Hendrik Jacob Tuyll van Serooskerken de nieuwe eigenaar. Dit geslacht bewoonde bijna drie eeuwen, tot 1951, het kasteel. Door het voorzichtige beleid van de familie van Tuyl bleef slot Zuilen in het rampjaar van ernstige schade gevrijwaard. Hendrik Jacob liet een indrukwekkende vooroudergalerij schilderen en een kostbaar wandtapijt maken. In 1752 gaf Hendrik Jacob’s kleinzoon, de toenmalige bewoner, Diederik Jacob van Tuyll van Serooskerken, de architect Marot opdracht tot een ingrijpende verbouwing van het vervallen en onregelmatige slot tot een statige buitenplaats zoals we het nu kennen. Aan financiële middelen ontbrak het hem niet daar hij gehuwd was met de schatrijke Amsterdamse patriciërs dochter Helena Jacoba de Vicq. Het slot kreeg toen zijn u-vormige plattegrond. De weermuur werd gesloopt en de gracht gedempt, waadoor de binnenplaats een voorplein werd. Om een symmetrisch geheel te krijgen werd er een linkervleugel bijgebouwd. Via een nieuwe ingang op de begane grond bereikte men via één van de twee marmeren trappen de hoofdverdieping. Door de aanbouw van een galerij hoefde men niet meer door de ene kamer om een ander vertrek te bereiken. De traptorens werden vervangen door rechte steektrappen in ruime traphallen. De tuin aan de noordzijde van het slot kreeg een muur die uniek in Nederland is, een zogenoemde slangenmuur . De zonnewarmte blijft in de nissen hangen, waardoor men er allerlei exotische gewassen en vruchten kan kweken. Na deze grootscheepse verbouwing zijn er geen noemenswaardige bouwkundige veranderingen meer aangebracht. Van het geslacht van Tuyll was, de dochter van Diederik en Helena, freule Isabelle Agneta Elisabeth Tuyll van Serooskerken de bekendste telg. Zij werd geboren in 1740 en is beter bekend als de schrijfster Belle van Zuylen . Ze was een geboren en getogen Nederlandse, maar ze schreef uitsluitend in het Frans en onder de naam van Madame de Charrière. Ze was in veel dingen haar tijd ver vooruit. Maar kwam daardoor juist vaak met haar omgeving in botsing. Ze huwde met de Zwitserse huisleraar van de familie, Charles-Emmanuel de Charrière de Penthaz, waarna ze zich met hem in Colombier bij Neuchâtel (Zwitserland) vestigde. Ze is daar op 27 december 1805 overleden.

De laatste eigenaar was Frederik Christiaan Constantijn van Tuyll van Serooskerken. Hij was onder andere opperkamerheer van Koningin Juliana en burgemeester van Zuilen. Samen met zijn vrouw, Lucile Agnes barones van Lynden, bracht hij in 1952 slot Zuylen en de tuinen onder in de Stichting Slot Zuylen waarbij uitdrukkelijk bepaald werd dat het kasteel-museum er moest uitzien alsof de bewoners met vakantie waren en ieder ogenblik konden terugkeren. De toenmalige directeur van het Rijksmuseum in Amsterdam bood hulp om deze doelstelling te bereiken. Er werd bepaald welk deel van de inboedel in het Slot bleef en welke persoonlijke bezittingen konden worden meegenomen. De familie trok zich terug in de bijgebouwen. Het Slot werd onder het wakend oog van een gepensioneerd onderofficier van de marine voor het publiek opengesteld. Nog steeds doet het slot dienst als museum waarin nog enkele vertrekken van Belle te zien. Verder trekt de gobelinzaal met fraaie, vroeg-achttiende-eeuwse wandtapijten de aandacht.

Plattegrond beletage Oud-Zuilenn

Vertrekken op de beletage

1 = Voorhuis en hal

2 = Bibliotheek

3 = Zuylenkamer

4 = Keuken

5 = Theekamertje

6 = Voorraddkamertje

7 = Eetkamer

8 = Gobelinzaal

9 = Boudoir

10= Baluwe kamer

Voorhuis Oud-Zuilenn

Extra