oude koningshuis

Deze buitenplaats werd waarschijnlijk rond 1628 aangelegd. Het stond toen bekend als “Ter Nieuwburgh”, naar de stichter Jonkheer Johan van Nyenburgh. In 1680 kwam het landgoed in handen van stadhouder-koning Willem III. Waarschijnlijk is de naam Het Oude Koningshuis aan deze periode te danken. In de achttiende eeuw heette het buiten ook wel Sassigt.

Rond het huisterrein lag een grillig vergraven gracht met eiland. Voor en achter het huis waren zichtassen. Nog altijd is het zicht vanuit het huis over de Wilhelminalaan vrij. De voormalige oprijlaan naar het huis liep ten zuiden van het huis en kwam uit bij het koetshuis. Bij de Hoofdstraat stond een koepel. In de tweede helft van de negentiende eeuw werd het terrein Het Oude Koningshuis grotendeels verkaveld. In 2003 is het gebouw grondig verbouwd en geschikt gemaakt voor bewoning.

Van het complex zijn thans het huisterrein met het in hoofdlijnen mogelijk nog zeventiende-eeuwse herenhuis en een laatnegentiende-eeuws koetshuis overgebleven, Het bakstenen huis telt boven een in steen overkluisd souterrain twee bouwlagen onder een schilddak. De voorgevel is vijf venster assen breed. De ingangspartij heeft een natuurstenen omlijsting en is via een bordestrap bereikbaar.

Rond het huis liggen de restanten van een landschappelijke parkaanleg, die, zo blijkt uit de oudste kadaster kaart, reeds voor 1819 tot stand moet zijn gekomen. Het destijds veel grotere terrein bestond grotendeels uit parkbos. Het Oude Koningshuis is een rijksmonument.

Het huis is particulier bezit en wordt particulier bewoond en niet toegankelijk.