nederhemert

//letter grootte //letter type //achtergrondkleur menu //kleur menu //kleur letters //target van de link //aantal aanwezige links ( moet gelijk zijn aan het nr aantal van de onderstaande links ) // naam en url van de link (voor het # teken de naam, achter het # teken de url ) //kan ook een pagina zijn // voor meer links gewoon een parameter kopieren, en nummer aanpassen van "anzahl" // voor meer links gewoon een parameter kopieren, en nummer aanpassen van "anzahl" // voor meer links gewoon een parameter kopieren, en nummer aanpassen van "anzahl" "here" id="obj_189" name="obj_189">

Nederhemert

Voor het eerst wordt kasteel Nederhemert vermeld in aktes van 1310 waarin Jan van Hemert zijn burcht opdraagt aan de hertog van Gelre, Reinout II. Hieruit valt te concluderen dat het kasteel er al eerder dan 1310 stond. De heren van Hemert worden al genoemd in het jaar 1088 en zij resideerden op Nederhemert tot 1497, toen de laatste van Hemert, Joost van Hemert, stierf. Hij was gehuwd met Anna van Flodrop en hun dochter Heilwich trouwde Lubbert Torck van Sinderen wiens familie de heerlijkheid in 1516 in handen kreeg. De laatste Torck stierf in 1646. Voornamelijk via vererving in de vrouwelijke lijn kwam Nederhemert achtereenvolgens in handen van Frederik Hendrik Van Randwijck, Otto Frederik Vittinghoff, Van Lynden, Bentinck, Van Nagell, Van Kretschmar en tenslotte Van Wassenaer van Nederhemert.

Het leven op het kasteel in de 20ste-eeuw was niet eenvoudig. Er was geen elektriciteit, de verlichting bestond uit olielampen en kaarsen. Het water werd door bedienden met de hand opgepompt vanuit de put in de kelder naar een reservoir op de bovenste verdieping, zodat de slaapvertrekken over stromend water konden beschikken. De vertrekken werden gestookt met kachels. Het moet er koud en donker geweest zijn want uiteindelijk betrokken Jacob Constant Baron van Wassenaer en diens echtgenote Luisa E.M. Crocini in de jaren '30 het tegenoverliggende landhuis en onderhielden het kasteel met zijn kunstcollectie als een privé-museum waar in de zomer de gasten logeerden en de grote ontvangsten gehouden werden. Hun zoon Maurits E.L. Baron van Wassenaer heeft er zijn vroege kinderjaren nog gewoond. Op 11 november 1944 werd het eiland Nederhemert op last van de Duitse bezetter geëvacueerd. De commandant van de daar neergestreken Duitse troepen verbleef vaak op het kasteel dat compleet met kunstschatten moest worden achtergelaten. Bekend is dat door die commandant kunstwerken uit het kasteel zijn verwijderd, die later niet zijn achterhaald. Ook Mussert bracht er een bezoek en nam de omvangrijke porselein collectie mee, later voor een zeer klein deel teruggevonden in het Pausenhuis in Utrecht.

In het voorjaar van 1945 werd het kasteel door geallieerde troepen beschoten waarna het in brand vloog, waarbij ook de volledige inventaris, meubilair en kunstvoorwerpen aan de vlammen ten prooi vielen. Hoewel het kasteel ernstig beschadigd was, bleven de 14de-eeuwse kelders, met een prachtig tongewelf en een zeldzaam boheems gewelf in de woontoren, gespaard. Tevens bleven vele muurtrappen, kaarsnissen, bogen en bouwnaden intact. Daarna leed kasteel Nederhemert twintig jaar lang onder weer en wind. Inmiddels was het kasteel door de laatste eigenaar, de familie Van Wassenaar, aan de Nederlandse Staat verkocht. In 1962 kreeg de Stichting Vrienden der Geldersche Kasteelen het kasteel van Staatsbosbeheer in langdurige erfpacht. In 1966 stortte de traptoren van het kasteel in, waarop de Stichting maatregelen nam om verder verval van kasteel Nederhemert te voorkomen. Het hoofdgebouw werd voorzien van een nooddak en muurverankeringen, om verdere instortingen te voorkomen en men ging plannen maken voor de toekomst.

Architect Walter Kramer, kreeg het verzoek een plan op te stellen, waarbij het cascoherstel in combinatie met maximaal behoud van de oorspronkelijke materialen voorop stond, gericht op een breed gebruik na voltooiing. De nalatenschap van het echtpaar Helbers-Molt in 1992, de kanjersubsidie in 2001 en tal van onmisbare bijdragen zoals die van het VSB-Fonds, het Prins Bernhard Cultuur Fonds, het TBI-Fonds, de Van Riemsdijk Stiftung, de provincie Gelderland en vele donateurs hebben er uiteindelijk voor gezorgd dat de bouwsom van circa 6 miljoen bijeen werd gebracht. Geldersch Landschap en Geldersche Kasteelen konden toen eindelijk van start gaan met de restauratie. In augustus 2001 begon de restauratie door restauratiebouwbedrijf De Bonth van Hulten. In de zomer van 2002 had het gebouw een nieuwe houten kap, in 2003 werd het leien dak van de ronde toren gelegd en werd de nieuwe kap op de keukentoren getimmerd. In 2004/2005 werd de binnenkant van het kasteel volledig hersteld en gereed gemaakt voor gebruik. Bij de restauratie van de binnenkant is bewust op veel plaatsen iets van het verleden en de geschiedenis in het zicht gehouden, zoals oude muurresten, kaarsnissen, zwartgeblakerd hout, pleisterwerk met schilderingen en uitgesleten trappetjes.

Het kasteel is als zoveel andere kastelen begonnen met een vierkante donjon, die van het huidige complex het meest zuidelijke deel uitmaakt. Later werd aan de noordzijde van deze toren de ridderzaal opgetrokken en hieraan grenzend een vleugel, bestaande uit de zogenaamde keukentoren en op de noordwesthoek een ronde toren. Tussen deze torens was het gedeelte waarin zich de eetzaal bevond. De ingang bevond zich oorspronkelijk aan de oostzijde van het gebouw. Weer enkele eeuwen later werd aan de westzijde een voorplein verwezenlijkt, afgesloten met een schildmuur met daarin een poort. Op de zuidwestelijke hoek kwam er een zeshoekige toren. Nog weer later werd de binnenplaats afgedekt met een dak. In de 19e eeuw werd tenslotte de gehele westzijde vernieuwd, waardoor deze kant van het kasteel een meer paleisachtig aanzien kreeg.

Extra

"Kasteel Nederhemert"

Auteur: J. Kamphuis

uit Castellogica van de Nederlandse Kastelen Stichting p. 135-152 (PDF)

"Kasteel Nederhemert"

Auteur: Nicky Bullinga

uit Castellogica van de Nederlandse Kastelen Stichting p. 148-152 (PDF)