middachten

//letter grootte //letter type //achtergrondkleur menu //kleur menu //kleur letters //target van de link //aantal aanwezige links ( moet gelijk zijn aan het nr aantal van de onderstaande links ) // naam en url van de link (voor het # teken de naam, achter het # teken de url ) //kan ook een pagina zijn // voor meer links gewoon een parameter kopieren, en nummer aanpassen van "anzahl" // voor meer links gewoon een parameter kopieren, en nummer aanpassen van "anzahl" "here" id="obj_186" name="obj_186">

Middachten

Kasteel Middachten werd gebouwd op een strategische plek aan de Veluwezoom temidden van een moerassig gebied rond de Ijssel. Het kasteel werd voor het eerst genoemd in 1190 als vrijgoed van Jacobus de Mithdac. In het begin van de 14e eeuw droeg Everardus van Middachten de bezittingen over aan Reinald graaf van Gelre en ontving het weer in leen terug. Hierdoor was hij gewaarborgd van de bescherming van een machtiger heer. Het kasteel was met zijn voorburcht van oorsprong een in het water gelegen versterkt huis met dikke muren waarin de bewoners zich bij aanvallen van buitenaf veilig konden voelen. Helaas slaagde deze opzet niet altijd. In het rampjaar 1672 werd het kasteel verwoest door de zich terug trekkende en plunderende Franse troepen na de verovering van Bonn door stadhouder Willem III. Door de goede banden tussen de toenmalige eigenaar Godard van Reede en Willem III hadden vooral Middachten en Amerongen te lijden van deze plunderingen. Het kasteel Middachten was in Godard van Reede’s bezit gekomen door zijn huwelijk met Ursula van Raesfelt. Het echtpaar besloot het kasteel te herbouwen. Opdracht daartoe kregen de architecten Steven Vennecool en Jacob Roman. Het huis werd tussen 1694 en 1697 opgetrokken op de oude middeleeuwse fundamenten en verkreeg toen grotendeels zijn huidige verschijningsvorm. De binnenplaats van de middeleeuwse burcht werd omgebouwd tot een trappenhal en afgesloten door een rijk met stucwerk versierde koepel. Het kasteel is na deze verbouwing niet meer wezenlijk veranderd. Wel is het interieur door de eeuwen een aantal keren gerestaureerd.. De indeling van het onderhuis is wel meerdere malen aan de eisen van de tijd aangepast. Rond een centraal gelegen trappenhuis liggen verschillende vertrekken die bekend zijn onder de namen rookkamer, bibliotheek, blauwe zaal, rode zaal of grote zaal, groene zaal, eetzaal en een vestibule. Zowel in- als uitwendig wordt "Middachten" door een harmonieuze en symmetrische indeling gekenmerkt. De interieurs zijn, op enkele kleine veranderingen na, geheel in tact gebleven en o.m. voorzien van wandbetimmeringen en stucplafonds. In de vertrekken zijn vele belangrijke inventarisstukken aanwezig in de vorm van meubilair, schilderijen en boeken. Het trappenhuis verdient speciale vermelding vanwege de bijzondere ruimtewerking, de decoratie met de daarboven gesitueerde koepel en het lodewijk XIV stucplafond van Francesca Ottalini.

Voor het huis, dat geheel in het water staat, ligt het voorterrein, waarop zich aan weerszijden de dienstgebouwen bevinden. In deze gebouwen werden de paarden, koetsen en ander gerij, alsook de voorraden ondergebracht. Bovendien woonde ook een deel van het personeel van het kasteel in deze gebouwen. In het oostelijke bouwhuis is nog oud 16e eeuws muurwerk en een gevelsteen uit 1579 aanwezig.

Bijzonder is dat Middachten nooit is verkocht. Het is vererfd in zowel mannelijke als vrouwelijk lijn en het was in handen van de geslachten Steenre, Raesfelt, Reede, Bentinck en nu Ortenburg. Naast het kasteel met zijn voorburcht en tuinen omvat het landgoed ook bossen en boerderijen. Alle gebouwen die tot het landgoed behoren zijn gemakkelijk te herkennen aan de rood-wit geschilderde luiken. Rood en wit zijn de kleuren van het wapen van de familie van Middachten.

In 1909 mocht de toenmalige eigenaar Willem Carel Philip Otto graaf van Bentinck en Waldeck Limpurg met zijn vrouw Maria Cornelia van Heeckeren van Wassenaar en hun vier kinderen, de gastheer van de Duitse keizer Wilhelm zijn, die in 1918 werd afgezet en zijn toevlucht nam in huis te Doorn.

Nadat het kasteel in 1698 herbouwd was, werd met de aanleg van de tuin begonnen. De tuinen van Versailles waren tussen 1700-1725 de inspiratiebron voor het grondplan (de muren, grachten en lanen) van de tuin. Binnen deze structuur werd een formele tuin gecreëerd met geschoren hagen, vormbomen en steile taluds. Aan het einde van de 18e eeuw raakte de Engelse landschapstuin in de mode en de tuin van Middachten werd op beperkte schaal aangepast aan deze mode. Hagen verdwenen en glooiende grasvelden en boomgroepen werden aangelegd. Vervolgens gaven Graaf en Gravin Bentinck-van Heeckeren van Wassenaer in 1900 Hugo Poortman (een leerling van de Franse tuinarchitect E. André) opdracht weer een formele tuin aan te leggen. Hierin moesten echter wel aspecten van de Engelse landschapstuin bewaard blijven. In de jaren na de Tweede Wereldoorlog vond een sterke versobering van de Middachter tuinen plaats. Hierbij werd o.a. de grote 'parterre de broderie' (een borduurwerk van sierlijke buxusheggetjes) opgeruimd. Ook andere onderdelen van de tuin verdwenen zodat de aanleg steeds meer gereduceerd werd tot een aaneenschakeling van grasparterres. Het oorspronkelijke grondplan is echter altijd intact is gebleven. De grote restauratie van het kasteel in de jaren 1967- 1971 was de aanleiding voor het eerste herstelplan voor de tuinen. Begin van de jaren tachtig werd een beging gemaakt met een renovatie.

Bibliotheek

Hal

Groene kamer

Keuken

Groene kamer

Koepel

Glazen kast

Extra

Reconstructie hoe Middachten
Er mogelijk in de middeleeuwen
Heeft uitgezien

Plattegrond kasteel Middachten