meerssenhoven

//hoogte en breedte van het menu //letter grootte //letter type //achtergrondkleur menu //kleur menu //kleur letters //target van de link //aantal aanwezige links ( moet gelijk zijn aan het nr aantal van de onderstaande links ) // naam en url van de link (voor het # teken de naam, achter het # teken de url ) //kan ook een pagina zijn // voor meer links gewoon een parameter kopieren, en nummer aanpassen van "anzahl" // voor meer links gewoon een parameter kopieren, en nummer aanpassen van "anzahl" here" id="obj_261" name="obj_261">

Meerssenhoven

Kasteel Meerssenhoven dat ten zuiden van weg van Bunde naar Itteren ligt, presenteert zich als een wit geschilderd classicistisch huis en kent een U-vormige plattegrond. De oudste delen zijn de kelders onder de west- en hoofdvleugel. Ze stammen uit de 13e en 14e eeuw en zijn opgetrokken uit mergel met een zandstenen plint. Oorspronkelijk had het kasteel een L-vorm. De huidige symmetrische U-vorm ontstond na een ingrijpende verbouwing in 1743 waarbij de westvleugel werd verlengd en de oostvleugel aangebouwd. In die tijd werd ook de ingang op de eerste etage van de hoofdvleugel van een hardstenen bordes met gebogen trappen voorzien. De familie Regout die in 1902 het huis bezaten, lieten de toren aanbouwen, uitgevoerd met koepeldak en knobbelspits. Een brug met vier bogen verbindt het kasteel met het voorplein dat aan weerszijden geflankeerd wordt door wit geschilderde voormalige stalruimten. Het plein wordt aan de straatzijde afsloten door een muur en een poortgebouw met helmdak, daterend uit rond 1800. De leeuwenbeelden dragende pylonen aan het begin van de toegangsweg tot het poortgebouw zijn pas uit de 20e eeuw. De tuinen die midden 18e eeuw achter het kasteel aangelegd werden beslaan circa 5 hectare .

De eerste vermelding van “Mertzena”, zoals het oorspronkelijke middeleeuwse kasteel Meerssenhoven ook genoemd werd, dateert uit 1345, als Hendrik van Itteren beleend is met het goed. Hij was gehuwd met een dochter van de heren Heinsberg, de regerende familie over Valkenburg waartoe het leengoed behoorde. Hun huwelijk was kinderloos waarna in korte tijd diverse bewoners het kasteel betrokken, waaronder Reinier van Bergen Trips die door zijn losbandig leven als nieuwe heer van Valkenburg door de hertog van Brabant ontslagen werd. Vervolgens werd het kasteel door een aantal (roof)ridders bewoond. De meeste beruchte was Willem van Aremberg, bijgenaamd “het zwijn van de Ardennen”. Hij ontliep zijn reputatie kennelijk niet want, hij werd terechtgesteld in Maastricht. Zijn makkers werden uit het kasteel verdreven, waarbij het huis vrijwel geheel verwoest werd. Het werd echter weer opgebouwd door de familie Van ’t Zievel, die het van 1596 tot 1742 in bezit hadden.In de tachtigjarige oorlog werd Meerssenhoven meermalen door de Spaanse landvoogd Alva als zijn hoofdkwartier uitverkoren. In 1635 brandde Meerssenhoven vrijwel geheel uit, maar ook nu werd het kasteel weer herbouwd. In 1743 verliet de familie Van ’t Zievel het kasteel en werd het kasteel door Arnold van Gilman gesloopt en vervangen door het heden ten daagse kasteel waarbij de woonfunctie prevaleerde boven de verdedigingsfunctie, die in die tijd al was uitgespeeld waardoor een modern landhuis met grote ramen, ruime zalen en prachtig stuc en snijwerk ontstond. In 1770 kwam het kasteel in bezit van de Maastrichtse familie Olislagers die er verbleef tot 1877 toen de laatste Olislagers kinderloos stierf. In de Franse tijd was Meerssenhoven weer hoofdkwartier van een militair, Bernadotte, maarschalk in het leger van Napoleon, betrok het kasteel tijdens het beleg van Maastricht in 1794. Rond 1800 werden een aantal verbouwingen uitgevoerd. Na enige leegstand werd het goed in 1902 aangekocht door de Maastrichtse grootindustrieel Regout. Het geslacht Regout zwaaide de scepter over Meerssenhoven tot 1955 toen het verkocht werd aan de broeders Sint Joseph te Heerlen en als klooster ging fungeren. Later namen de Franciscanen het stokje over en vestigden er een internaat in. In 1980 verlieten de broeders het kasteel en werd het eigendom van een zakenman uit Vught die het echter financieel niet kon bolwerken. Na enige tijd leegstand, werd het gebruikt om Vietnamese bootvluchtelingen in onder te brengen. Nu is het weer particulier bezit.

Extra