houdringe

//letter grootte //letter type //achtergrondkleur menu //kleur menu //kleur letters //target van de link //aantal aanwezige links ( moet gelijk zijn aan het nr aantal van de onderstaande links ) // naam en url van de link (voor het # teken de naam, achter het # teken de url ) //kan ook een pagina zijn // voor meer links gewoon een parameter kopieren, en nummer aanpassen van "anzahl" // voor meer links gewoon een parameter kopieren, en nummer aanpassen van "anzahl" // voor meer links gewoon een parameter kopieren, en nummer aanpassen van "anzahl" Code="here" id="obj_126" name="obj_126">

Houdringe

Ten oosten van het dorp De Bilt liggen verscheidene landgoederen. Eén er van is het landgoed Houdringe. Het werd in de zeventiende eeuw gesticht door Jan Frederik Mamuchet, telg uit een rijk geworden koopmansgeslacht uit Amsterdam, dat aanvankelijk uit Zuid-Nederland stamde.

De familie Mamuchet was niet van adel, maar in de achttiende eeuw was men al zo ver op de maatschappelijke ladder gestegen, dat men vond dat er toch iets aan gedaan moest worden. In Henegouwen had men bezittingen, waarvan er een de Grunerie heette. Daarnaar werd een bezitting in Oegstgeest genoemd. En men bezat intussen in Noord Nederland meer bezittingen, waaronder de boerderij Houdringe, die uitgroeide tot het landgoed Houdringe. Jan Frederik Mamuchet noemde zich dan ook Heer van de Grunerie en Houdringe. Zelfs liet hij door een monnik een gefantaseerde genealogie vervaardigen, waarmee hij zijn eenvoudige afkomst, de voorouders waren koperslagers, verloochende.

Houdringe kwam in handen van de familie van Westrenen, die het oude huis liet afbreken en omstreeks 1780 het huidige huis liet bouwen. Wederom via vererving kwam het goed in handen van de familie van Boetzelaer. In 1894 betrok Baron van Boetzelaer met zijn vrouw het huis Houdringe. Het huis werd gemoderniseerd, waarbij op de noordwesthoek een vierkante watertoren werd gebouwd. Mr. Arent Myndert Albert baron van Boetzelaer, die heer van Loenen en Wolferen was, bewoonde het huis Houdringe van 1930 tot 1953 en vertrok toen naar zijn landgoed Loenen in de gemeente Valburg in de Over-Betuwe. De baron verkocht het landgoed aan de Gront-Mij, die er sindsdien kantoor houdt. De rest van het landgoed werd verkocht aan de stichting Het Utrechts Landschap, dat het terrein min of meer verenigde met het landgoed Beerschoten, dat ten oosten van het landgoed Houdringe ligt.

Na de ingebruikneming door de Gront-Mij is er veel veranderd aan het huis Houdringe. Het oude huis bestond uit een vierkant hoofdgebouw. Aan de voorzijde waren ter weerszijden twee bijgebouwen gebouwd, die door verbindingsmuurtjes met het hoofdgebouw waren verbonden en die gezamenlijk een voorplein omsloten.

De Gront-Mij liet de in 1894 gebouwde watertoren slopen, alsmede de bijgebouwen. In plaats van de oude bijgebouwen werden in dezelfde trant nieuwe bijgebouwen gebouwd, die het oude voorplein een zelfde gezicht gaven als voorheen. In plaats van de muurtjes werden er echter tussen de bijgebouwen en het hoofdgebouw verbindingsgebouwen opgetrokken van dezelfde hoogte als de bijgebouwen. Evenals het hoofdgebouw zijn de bijgebouwen drie verdiepingen hoog, maar het hoofdgebouw kent ook een souterrain en, omdat de verdiepingen van het hoofdgebouw wat hoger zijn, rijst dit hoofdgebouw toch duidelijk boven de bijgebouwen uit. Er is na de ingrijpende verbouwing daardoor toch een harmonieus geheel ontstaan.

De bijgebouwen werden enkele jaren later met dezelfde lengte doorgetrokken naar het noorden, waardoor er ook aan de achterkant van het hoofdgebouw een soort plein ontstond, dat op dezelfde manier omsloten werd als het voorplein. Het geheel heeft nu de vorm gekregen van een letter 'H'.

Het interieur van Houdringe is de moeite waard. Er zijn nog steeds een aantal elementen, die uit de bouwtijd stammen. Zo zijn er nog enkele plafonds die dateren uit 1780. De monumentale vestibule heeft een marmeren vloer. Ter afscheiding van deze vestibule en de vertrekken daarachter creëren een aantal dubbele zuilen een soort gang. De zuilen hebben Ionische kapitelen en zijn van Bentheimer zandsteen vervaardigd. De gang achter de zuilen geeft toegang tot de vertrekken aan de achterzijde van het hoofdgebouw van Houdringe. In 1997 werd het interieur nog eens geheel opgeknapt.

Het voorplein wordt aan de voorzijde omsloten door bomen, waarvan de bladerkronen fraai rechthoekig geschoren zijn. Hierdoor wordt echter het directe zicht uit de verte op het gehele complex ontnomen. Ten zuiden van deze bomenpartijen ligt de gracht waarover een stenen brug is gebouwd; daar begint de naar het zuiden lopende oprijlaan.

Extra