gerlach

//letter grootte //letter type //achtergrondkleur menu //kleur menu //kleur letters //target van de link //aantal aanwezige links ( moet gelijk zijn aan het nr aantal van de onderstaande links ) // naam en url van de link (voor het # teken de naam, achter het # teken de url ) //kan ook een pagina zijn // voor meer links gewoon een parameter kopieren, en nummer aanpassen van "anzahl" de="here" id="obj_237" name="obj_237">

Gerlach

Het huidige complex bestaat uit vier monumentale gebouwen. Het neo-klassieke vroeg-18e eeuwse château, de parochiekerk en het 17e eeuwse voormalige stiftgebouw vormen de drie overgebleven vleugels van het oorspronkelijke, carrévormige kloostercomplex. De iets verder gelegen pachtboerderij is het vierde gebouw.

De geschiedenis van St. Gerlach gaat terug tot de 12e eeuw, als de losbandige ridder Gerlach een boetvaardig “tweede leven” begint, door in een holle eik te gaan wonen. Dit tweede leven van de heilige Gerlachus, inspireerde de zuster Norbertinessen in 1201 op de plek waar de holle eik had gestaan een klooster te bouwen waar pelgrims onderdak konden vinden. In de loop der tijd werd er veel aan het complex verbouwd en herbouwd, noodzakelijk vanwege de schade die het klooster door diverse oorlogen ondervond. Branden en plunderingen hebben de sporen van de eerste bebouwingen bijna geheel uitgewist.

Door een edict uitgevaardigd door Joseph II in 1783 om de kerkelijke macht in te perken, mochten er in het klooster geen novicen meer aangenomen worden. De Norbertinessen verhuisden daarop in 1786 naar Roermond. Tussen 1792 en 1794 diende het klooster zowel voor Staatse als de Franse troepen als ziekenhuis. Na 1795 werden kerkelijke eigendommen geconfisqueerd door de Franse bezetter en kwam ook het klooster van St. Gerlach in particulier bezit.

In 1797 kwam het goed in handen van Mathias Sleypen. Hij had er niet lang plezier van want een jaar later overleed hij. Zijn dochter Sibylle en schoonzoon Martin Jacob Schoemaeckers waren de erfgenamen. Na het overlijden van Martin Jacob ging het complex over op zijn dochter Anna Elisabeth Walburga, gehuwd met Antoine Joseph François Corneli. Zij lieten een restauratie uitvoeren en noemden het vanaf toen “kasteel”. De proosdij werd uitgebreid en ingericht tot 'château', het stiftgebouw omgebouwd tot boerderij. Door de sloop van de zuidvleugel werd de oorspronkelijke carrévorm van het complex doorbroken. Hun zoon François werd de nieuwe kasteelheer. Door vererving kwam het kasteel in 1910 in handen van Robert, Baron de Selys de Fanson. Bij het overlijden in 1979 van eigenaar Robert, bleek dat hij in zijn testament had vastgelegd dat de gebouwen en het bijbehorende 68 hectare grote stuk land aan het parochiebestuur toevielen. Het was namelijk de wens van de baron dat alle goederen op St.-Gerlach weer in één hand kwamen. Het duurde tot 1994 voor aleer de vele restauratieplannen tot uitvoer gebracht konden worden. De van geboorte Houthemse Camille Oostwegel voerde ook zijn beproefde formule uit op St. Gerlach. In de jaren 80 van de vorige eeuw had hij reeds Erenstein, Winserlerhof en Neercanne laten herstellen en er restaurants in ondergebracht.

Tot op heden heeft ook Gerlach een horecafunctie.

Extra