duivenvoorde

Het kasteel is een van de oudere in Zuid Holland. Het wordt al vermeld in 1226 als bezit van Philips van Wassenaar, een telg uit een oud Hollands adellijk geslacht. Het was niet meer dan een grote omgrachte vierkante donjon waarvan een gotische kaarsennis in de centrale hal nog een stille getuige is. De eerste die zich heer van Duivenvoorde ging noemen was zijn zoon Arent. Diens achterkleinzoon ridder Arent III van Duivenvoorde koos na het uitbreken van de Hoekse en Kabeljauwse twisten de zijde van de Hoeken. In de strijd om de macht tussen Magaretha van Beieren, de zus van de gesneuvelde graaf Willem IV en haar zoon Willem waren de Hoeken op de hand van Margaretha en de Kabeljauwen op die van Willem. Ook zijn zoon Arent IV raakte bij de strijd betrokken, waarbij het kasteel ernstig beschadigd werd. Arent IV en daarna Jan I en Arent V lieten het kasteel herstellen en het huis kreeg zijn zijvleugels. In 1600 kwam het kasteel in bezit van Johan van Duivenvoorde die zich weer met de oorspronkelijke familienaam Van Wassenaar ging noemen, en in 1631 de grote verbouwing liet uitvoeren waardoor het kasteel een geriefelijke woning werd. De rechter vleugel kreeg toen zijn huidige uiterlijk. In 1717 vond er wederom een verbouwing plaats en werd de linkervleugel nagenoeg identiek gemaakt aan de rechter. De vleugels zijn 2 verdiepingen hoog en het centrale middengedeelte 3 verdiepingen. Het geheel heeft de vorm van een U, waarbij het midden deel wat verder terug ligt dan de zijvleugels.

Het bijzondere van kasteel Duivenvoorde is, dat het nooit verkocht is. Vanaf de eerste eigenaar is het altijd door vererving, soms in vrouwelijke lijn, overgegaan. De eerste vijf eeuwen is het zelfs in bezit geweest van maar één geslacht de Van Duivenvoorders, een tak van het geslacht Van Wassenaer. Na het overlijden van de laatste van Wassenaer, Jacoba Mariam, kwam het huis toe aan Assueer Jan Torck, waarmee ze getrouwd was. Vervolgens kwam Duivenvoorde door vererving via de families Neukirchen en Steengracht in handen van het geslacht Van Schimmelpenninck van der Oye,. Jonkvrouwe Ludophine Henriette was de laatste telg uit dit geslacht die in 1957 eigenaresse wordt. Een grondige restauratie begon, die in 1963 werd afgerond. Inmiddels besloot de barones in 1960 het landgoed onder te brengen in een stichting die het doel heeft het kasteel in te richten als museum en de inboedel ten toon te stellen.