de voorst

//letter grootte //letter type //achtergrondkleur menu //kleur menu //kleur letters //target van de link //aantal aanwezige links ( moet gelijk zijn aan het nr aantal van de onderstaande links ) // naam en url van de link (voor het # teken de naam, achter het # teken de url ) // voor meer links gewoon een parameter kopieren, en nummer aanpassen van "anzahl" // voor meer links gewoon een parameter kopieren, en nummer aanpassen van "anzahl" e="here" id="obj_171" name="obj_171">

De Voorst

Ten noorden van Warnsveld, aan de Kapperallee en de Binnenweg te Eefde ligt het huis de Voorst, waarvan de middeleeuwse voorganger dateert uit het einde van de 12e eeuw. Restanten van deze eerste bebouwing heeft men in 2002 iets ten zuiden van het huidige huis terug gevonden Voor het eerst wordt de Voorst vermeld in 1190. Er is dan sprake van een Nicolaas de Vorste. Maar Gerhard te Voirst is echter in 1378 de eerste die met zekerheid genoemd kan worden als eigenaar van het landgoed. Het geslacht ter Voirst bleef tot 1561 op huis Voost zetelen. Het was een weinig important geslacht dat niet als zeer gefortuneerd te boek stond en te rangschikken viel onder de eenvoudige landadel. Hun woning was dienovereenkomstig eenvoudig, zonder veel comfort en aanzien. Door haar huwelijk met Derck van Keppel in 1565 bracht de erfdochter Aleijt van de Voorst, het goed in het bezit diens geslacht. Pas in 1660 kwam er weer wat leven in de brouwerij op huis de Voorst. De gewelddadige Oswald huwde in dat jaar Reiniera Anna Geertruid van Lintelo die in 1657 met het goed beleend was. Ondanks zijn slechte naam door geweldpleging, belastingontduiking, schulden en dronkenschap wist hij zijn in 1690 geboren oudste zoon Arnold Joost als page aan het stadhouderlijk hof te krijgen. Deze Arnold Joost kwam in de gunst van koning-stadhouder Willem III. Op zijn vaderlijk erfgoed liet Arnold Joost het huidige paleisachtige huis bouwen dat zo rond 1700 gereed kwam en mede gefinancierd was door Willem III die er over een aantal kamers kon beschikken. De architecten Daniël Marot en Jacob Roman, die o.a. hun sporen al hadden verdiend met het paleis Het Loo, tekenden voor het ontwerp. Het huis had met zijn rijke interieurs en indrukwekkende tuinaanleg een Franse allure, al gauw kreeg het de naam "Versailles van de Achterhoek". Park en tuinen werden aangelegd in de formele stijl die aan het eind van de 17de eeuw in zwang was. Op de lange centrale middenas, afgesloten door een halfronde boog, waren twee waterbassins aangelegd. Ter weerszijden waren symmetrische vakken gegroepeerd met parterres en, verder van het huis verwijderd, omhaagde moestuinen. Nog aanwezige elementen van deze aanleg vormen de Voorster Allee en Kapperallee, en de in zuidelijke richting lopende dwarslaan, die overgaat in de hoofdas van het aangrenzende 't Velde

Na het overlijden van zijn weduwe in 1741 ging het bergafwaarts. Al vijftig jaar na de bouw werd de Voorst verkocht en de families Van Lynden, Bentinck en van Neukirchen werden achtereen volgens de nieuwe eigenaren. Het huis raakte pas echt in verval toen in 1846 speculant Gerrit Hesselink het huis bij een publieke verkoop verkreeg. Hij sloopte de zijvleugels, het koepeldak en delen van het interieur. Betimmeringen, vloerstenen, spiegels, lambriseringen en plafondstukken werden verkocht.

Herstel vond plaats toen de familie Völcker van Soelen het huis in bezit kreeg. In 1875 en 1910 werd het hoofdgebouw gerestaureerd en de vleugels en colonnades die deze aan het hoofdgebouw verbinden weer opgebouwd door de architecten J.J. en M.A. van Nieukerken. In 1908 werden de tuinvakken achter de bouwhuizen in formele stijl opnieuw aangelegd door Leonard A. Springer.

In 1943 ging het rijke interieur helaas bij een brand verloren. In 1951 werd het landgoed inclusief de ruïne door de Stichting Pensioenfonds van de Nederlandsche Heidemaatschappij gekocht, die het op haar beurt in 1957 overdeed aan de Stichting Vrienden der Geldersche Kasteelen. De restauratie duurde van 1957 tot 1960. Tussen 1996 en 1998 werden de brug en twee hekken hersteld en in 2003 volgden de kademuren. In 1988 kon een belangrijk deel van het omliggende landgoed worden aangekocht.

Extra