cannenburch

//letter grootte //letter type //achtergrondkleur menu //kleur menu //kleur letters //target van de link //aantal aanwezige links ( moet gelijk zijn aan het nr aantal van de onderstaande links ) // naam en url van de link (voor het # teken de naam, achter het # teken de url ) //kan ook een pagina zijn // voor meer links gewoon een parameter kopieren, en nummer aanpassen van "anzahl" // voor meer links gewoon een parameter kopieren, en nummer aanpassen van "anzahl" // voor meer links gewoon een parameter kopieren, en nummer aanpassen van "anzahl" de="here" id="obj_167" name="obj_167">

Cannenburch

De eerste vermelding van de Cannenburgh stamt uit 1365. Vanaf 1402 was het kasteel een leengoed van de hertogen van Gelre. In 1543 verwierf de Gelderse veldmaarschalk Marten van Rossum de resten van het middeleeuwse leengoed.

Marten was jong als krijgsheer in dienst getreden van Karel van Egmond hertog van Gelre en bracht het tot bevelhebber van diens troepen. De vijand was de Habsburgse keizer Karel V, tegen wie hij in Overijssel en Utrecht veldtochten ondernam, die meer als plundertochten bestempeld kunnen worden. Maar ook het zuidelijke Brabant had te lijden van zijn zwerf- en plundertochten. Marten van Rossum werd steenrijk. Dat hij niet uit idealisme handelde bleek wel in 1542 toen hij zijn diensten aan Karel V aanbood nadat Gelre volgens het verdrag van Venlo bij het keizerrijk was ingelijfd en sindsdien streed hij aan de zijde van zijn vroegere vijand.

Marten begon in 1543 met de bouw van de Cannenburch, een drie verdiepingen tellend slot, met een naar voren uitspringende toegangstoren, voorzien van natuurstenen ornamenten in renaissancestijl. Dat dit nieuwe Cannenburch gebouwd werd op de restanten van zijn middeleeuwse voorganger, is nog zichtbaar in de kelderruimten van het huidige kasteel. Bij zijn overlijden op zevenenzeventig jarige leeftijd aan een besmettelijke ziekte, in juni 1555 waren de bouwactiviteiten nog niet voltooid.

Omdat Marten ongehuwd was vererfde de Cannenburch op zijn zus Margriet van Rossum, weduwe van Johan van Isendoorn. Na haar dood vier jaar later ging het goed over op haar oudste zoon Hendrik van Isendoorn à Blois, die het bouwplan van het kasteel voltooide, waarna dit geslacht ruim drie eeuwen, tot 1881 de scepter over de Cannenburgh voerde.

Tussen 1661 en 1664 werd het kasteel aan de westkant uitgebreid door Elbert van Isendoorn à Blois en zijn tweede vrouw Odilia Catharina van Wassenaer, waardoor de 16e eeuwse symmetrie van het gebouw verloren ging. Bijna een eeuw later vond een tweede modernisering plaats, nu onder leiding van de Elberts kleinzoon, Frederik Johan en diens vrouw Anna Margaretha gravin van Renesse. Zij lieten twee bouwhuizen aan weerzijde van het voorplein optrekken en een nieuwe stenen brug over de gracht naar de vernieuwde zandstenen ingangspartij aanleggen. Hierna is aan de hoofdvorm van het kasteel nauwelijks iets wezenlijks veranderd.

In 1881 stierf Charlotte barones van Oldenzeel tot Oldenzeel, laatste bewoonster en douairière van Isendoorn, kinderloos. De inboedel werd geveild en het scheelde weinig of het kasteel was afgebroken. De sloop werd voorkomen doordat baron Van Lynden het kasteel in 1882 aankocht. In 1905 kwam het in bezit van mevrouw F.A.F. Cleve-Mollard uit Berlijn, waardoor het na de tweede wereldoorlog werd aangemerkt als vijandelijk bezit. De staat confisqueerde het en droeg het kasteel met zijn 24 hectare grond in 1951 voor een symbolisch bedrag van een gulden over aan de Stichting Geldersche Kasteelen. De Cannenburgh was het eerste kasteel van de stichting en werd in hetzelfde jaar al voor het publiek opengesteld als bewoond edelmanshuis. Vanaf de openstelling heeft de stichting door aankopen en schenkingen, bruiklenen en legaten, veel van de in 1881 geveilde inboedel kunnen terug krijgen en het kasteel kunnen inrichten alsof het nog wordt bewoond. Tussen 1975 en 1981 vond nogmaals een restauratie plaats.

Extra