borgharen

//letter grootte //letter type //achtergrondkleur menu //kleur menu //kleur letters //target van de link //aantal aanwezige links ( moet gelijk zijn aan het nr aantal van de onderstaande links ) // naam en url van de link (voor het # teken de naam, achter het # teken de url ) //kan ook een pagina zijn "here" id="obj_217" name="obj_217">

Borgharen

Na de dood van Karel de Grote in 814 viel zijn rijk uiteen. Toen de Noormannen de regio Maastricht onveilig maakten besloot men een aantal verdedigingswerken te bouwen. Een ervan was Borgharen, in de vorm van een vierkante, versterkte toren: een Donjon door de heren van Valkenburg gebouwd om de westgrens van hun heerlijkheid te beschermen en in leen gegeven aan de ridders van Haeren.

Deze ridders van Haeren werden de vaste bewoners van het kasteel en hieven in opdracht van hun leenheren het tolgeld van passerende handelaren en schepen op de Maas. Toen de tolgelden tot woekerhoogten stegen en de ridders zelfs tot berovingen overgingen greep de prins-bisschop van Luik, Adolf van der Mark, in. Hij gaf persoonlijk leiding vaan de belegering van kasteel Borgharen. Door list wist slechts één der belegerden te overleven.

In de 13e eeuw werd een half ronde schildmuur opgetrokken rond de 12e eeuwse vierkante toren. De oorspronkelijke fundamenten van deze schildmuur en restanten van de diverse malen verwoeste vierkante toren, zijn in het huidige kasteel nog steeds te herkennen.

In 1406 had het Bourgondisch huis het in deze contreien voor het zeggen. Arnold van Hamal, oud-schildknaap en tafelschenker van Philips de Stoute, erfde de heerlijkheid. De heerlijkheid ging daarna over aan zijn vijfde dochter, Margaretha van Hamal die het in 1450 als bruidschat inbracht in haar huwelijk met Frederik Scheiffart van Merode. Hun zoon Koeraad Gerard, ridder van de Gulikse St. Hubertus orde volgde hen op. Op een tekening van rond die tijd, bestond Borgharen uit een rechthoekig gebouw achter een halfronde borstwering met schietgaten, geflankeerd door een hoge, lange vierkante toren. In 1555 begon Herman Scheiffard van Merode een hele serie verbouwingen. De ruimtes achter het tegenwoordige trappenhuis stammen van uit die tijd en in 1560 werden beide torens gelijk gemaakt.

In 1648 kocht Luitenant-Kolonel Philibert van Isendoorn à Blois, commandant van Maastricht het kasteel. Onder zijn bewind vond ook een modernisering plaats. Toen kreeg het kasteel zijn tegenwoordige indeling, met hoefijzer vormige plattegrond. Rond de vierkante toren werd een rechthoekig gebouw geplaatst, met een halfronde achterzijde. Er werden ook twee lagere vleugels gebouwd waardoor er een binnenplein ontstond van ca. 25 bij 30 meter .

Na het overlijden van jonker Wolter, de zoon van Philibert, kwam het kasteel door veiling in bezit van Jan Willem van der Heyden à Blisia, wiens familie bijdroeg tot de verfraaiing van interieur van Borgharen.

In 1732 kwam Borgharen in bezit van het geslacht Rosen. Ook deze familie voerde grote verbouwingen uit. De frontvleugel werd afgebroken, de centrale toren werd verlaagd en er kwam een nieuw dak op. De binnenplaats werd afgesloten met een ijzeren hek op een lage stenen borstwering. Voor de verbouwing was architect Mathias Soiron verantwoordelijk. In 1855 werd de renovatie afgerond door Baron Selys Longchamps die ook opdracht gaf tot de bouw van het nieuwe poortgebouw ontworpen door P.J.H. Cuypers. Door vererving en verkoop kam het kasteel in verschillende handen tot het in 1975 in bezit kwam van de huidige eigenaren, antiquair Herder Veenhuizen en zijn echtgenote Lieske Paeschen, die het inmiddels in vervallen staat geraakte kasteel lieten opknappen en voorzien van stromend water, stroom en centrale verwarming. Nu bevinden zich in het kasteel een dertigtal appartementen.

Enkele jaren geleden werd de rechterhoektoren door blikseminslag vernield. Om het kasteel ligt nog steeds een brede gracht welke gevoed wordt door de Canjelbeek. Het kasteel ligt te midden van een in 1790 in landschapsstijl aangelegde tuin.

Extra