amerongen

//letter grootte //letter type //achtergrondkleur menu //kleur menu //kleur letters //target van de link //aantal aanwezige links ( moet gelijk zijn aan het nr aantal van de onderstaande links ) // naam en url van de link (voor het # teken de naam, achter het # teken de url ) //kan ook een pagina zijn // voor meer links gewoon een parameter kopieren, en nummer aanpassen van "anzahl" // voor meer links gewoon een parameter kopieren, en nummer aanpassen van "anzahl" // voor meer links gewoon een parameter kopieren, en nummer aanpassen van "anzahl" "here" id="obj_130" name="obj_130">

Amerongen

In 1886 kregen de gebroeders Henric en Diederic Borre het recht van graaf Floris V om bij Amerongen een versterkt huis te bouwen. Zij zijn de grondleggers van dit nu ruim 700 jaar oude kasteel. Aan de ene zijde van het kasteel liggen de uiterwaarden van de Nederrijn en aan de andere kant een landrug waar het verkeer over ging. Zo had men een goede controle over zowel het weg- als waterverkeer. Dit zinde de hertog van Gelre niet en het kasteel werd dan ook in 1427 verwoest. De wederopbouw werd echter direct ter hand genomen. Het kasteel werd groter en sterker dan voorheen. Nadat de familie Borre van Amerongen was uitgestorven kwam het kasteel in handen van verschillende andere adellijke families zoals de Van Hemerts en de Van Swientens. In het midden van de 16e eeuw komt het kasteel in handen van de familie Van Reede. In 1577 kocht Godard Reede van Saesfeld de “hoge heerlijkheid Amerongen”. Deze Godard van Reede was in 1544 getrouwd met Geertruyd van Nijenrode en werd de stamvader van het invloedrijke geslacht Van Reede. In 1672 werd het kasteel door het Franse invasieleger leeggeplunderd en in brand gestoken. Ook het omliggende park en de boomgaarden werden verwoest. Lodewijk de XIV maakte namelijk in die tijd aanspraak op de Zuidelijke Nederlanden en drong ons land binnen. Hij verordonneerde dat iedereen die zijn Utrechtse bezittingen had verlaten en gevlucht was, naar zijn huis of kasteel moest terugkeren. Godard Adriaan baron van Reede en zijn vrouw Margaretha Turnor, de toenmalige eigenaren van kasteel Amerongen, behoorden tot deze groep. Liever, dan terug te keren of de brandschatting te betalen, zagen ze hun huis in vlammen opgaan.

Uiteindelijk lukte het de Fransen te verslaan en werd in 1678 in Nijmegen de vrede getekend. Er werden direct plannen gemaakt voor de wederopbouw van het kasteel. Omdat Godard zich als diplomaat van de Republiek der Verenigde Nederlanden, vaak in het buitenland bevond, stond de herbouw van het kasteel feitelijk onder de supervisie van zijn vrouw Margaretha. Zij maakte er een evenwichtig en classicistisch gebouw van. Kasteel Amerongen is een van de laatste grote voorbeelden van Hollands Classicisme: blokvormig, fors, strak en ingetogen. Een van de andere kenmerken van deze stijl is soberheid in decoratie. Toch bemoeide Godard zich op afstand wel met de herbouw. Zo wist hij door zijn goede relaties bouwmaterialen en geld te verkrijgen. De Staten-Generaal van Utrecht kwamen hem tegemoet met een schadeloosstelling van 40.000 gulden. Maar ook de keurvorst van Brandenburg stuurde 800 eikenbomen, afkomstig uit een bos bij Berlijn, die hij op vlotten over zee naar Amerongen liet vervoeren. Deze bomen werden gebruikt voor de vloeren. Bijvoorbeeld in de ontvangstkamer. Daar liggen nu nog altijd dikke planken die dateren uit de 17de eeuw! In 1680 was het huis voltooid.

In 1691 volgde zijn zoon Godard, heer van Ginkel, zijn vader op als heer van Amerongen. Na het huwelijk van zijn zoon, Frederik Christiaan van Reede met Henriëtte gravin van Nassau Zuylenstein was het huis al geheel naar de eisen van die tijd, 18e eeuw, aangepast. Tot 1879 bleef het geslacht van Reede de scepter zwaaien op Amerongen. De laatste kinderloze telg schonk in dat jaar de heerlijkheid aan haar neef Godard van Aldenburg Bentick. Hij liet het kasteel renoveren. Hiervoor gaf hij architect Pierre Cuypers opdracht o.a. het plafond van de bovengalerij te beschilderen, de eetzaal te decoreren en de gobelinkamer opnieuw te inrichten. In 1918 kreeg de gevluchte Duitse keizer Wilhelm II op Amerongen asiel. Hij heeft er anderhalf jaar gewoond en verhuisde toen na het nabijgelegen “Huis te Doorn”. Graaf Godard van Aldenburg Bentinck stierf in 1940 en liet het kasteel en de tuinen na aan zijn kinderen. Deze bezaten Amerongen tot 1976. In 1977 verkochten ze het huis, het interieur en de tuinen aan de “Stichting Utrechtse Kastelen”, die het in 1982 weer op haar beurt overdroeg aan de “Stichting Kasteel Amerongen”. In 189 begon men met een restauratie die in totaal zo’n 20 miljoen zou kosten. Het bijzondere van kasteel Amerongen is de toegangsbrug. Deze bestaat eigenlijk uit twee bruggen boven elkaar. Via een aantal treden naar beneden bereikte men vroeger (tot 1977) over de onderste brug de dienstingang van de kelderverdieping. Daar bevonden zich de ruimten voor personeel, de keukens, de provisiekamers e.d. Over de bovenste brug, te bereiken via elf traptreden, mochten alleen de kasteelheer en zijn gasten het kasteel betreden. In 1978 werd het kasteel opengesteld voor bezoekers. Oorspronkelijk was aan de zuidkant van het kasteel een kleine wasplaats op waterniveau; deze uitsparing in de buitenmuur is later afgebroken en dichtgemetseld. Hier kon vroeger het personeel via een trapje vanuit de kelder de was in de slotgracht doen. Boven deze wasplaats is nog altijd een balkon op de bel-etage. Indertijd verhinderde het balkon het zicht vanaf deze belangrijke verdieping op de werkzaamheden van het personeel. Op deze manier weerspiegelt de architectuur van het kasteel letterlijk de relatie tussen de “hoge” bewoners en hun “lage” personeel. Het kasteel is nog steeds ingericht alsof de bewoners even weg zijn.

Plattegrond beletage Amerongen

Extra